Hi!

Dank je wel dat je mijn blog leest. Mijn naam is Sharon en ik wil graag waarde aan je leveren door mijn ervaringen met je te delen. Blogs over lijfgericht werken, systemisch werk, manifesteren en het beste uit jezelf en je business halen. Vergeet je niet in te schrijven om op de hoogte te blijven van mijn nieuwe blogs!

Inschrijven

Moed Verzamelen

Keurig, alsof zijn karakter doorschemert in zijn kleding. Zo recht als hij staat, zo verlegen is zijn glimlach. Hij komt met ferme stappen op mij af gelopen. Je zou het kunnen vergelijken met een man in de kroeg die zijn pilsje achter over gooit om de moed te verzamelen op die knappe vrouw of man af te stappen. Want op het moment dat hij dichtbij komt wordt hij kleiner en steekt hij zijn hand ver voor zich uit. In zijn lijf, stem en ademhaling zie ik aarzeling. Zijn ademhaling wordt ieler. Zijn middenrif en keel knijpen samen. Tegelijkertijd trekt hij zijn schouders samen, daar waar de hartenergie zit.

Bijzonder hoe snel we het lijf kunnen lezen. Ook al plak ik er geen sticker op en neem ik zijn houding enkel waar, de dagen daarop bevestigen alleen maar wat er in onze eerste ontmoeting gebeurde. Ik train veel wetenschappelijk opgeleide mensen en zij zijn vaak sterk in hun hoofd. Vaak zie je dat de linker hersenhelft beter is ontwikkeld dan de rechter hersenhelft. En hoor, zie en voel je hoe het hart dicht zit. Niet omdat ze geen hart of gevoelens hebben, maar omdat het er doorgaans niet mag zijn.

Door opvoedparadigma’s leren we dat we een grote meid of een stoere jongen moeten zijn. Wie heeft dat vroeger niet gehoord. Hoe goed bedoeld ook, we kregen tegelijkertijd onbewust ook de boodschap mee dat we niet moesten voelen. Zoals onze ouders dit ook vanuit hun ouders hebben geleerd. Generatie op generatie geven we boodschappen door.

Je ziet dit zelfs net iets vaker bij mannen dan bij vrouwen. Omdat het voelen primair is zoeken mannen dit op een manier dan toch op, bijvoorbeeld door sensatie of spanning.

Deze jonge man niet. Hij werkt hard in zijn hoofd en onderdrukt zijn tranen. Met name als ik het heb over zijn ouders. Wanneer je aan oude patronen werkt en een nieuw pad wilt inslaan dan komt tegelijk de gebondenheid en de vertrouwde route omhoog. Onbewust maar ook hardop in onze gesprekken hoor ik hem afvragen wat hij dan moet loslaten en aan wie hij ontrouw is als hij een andere weg wil inslaan.

Ik vertel hem dat volwassenheid pas een plek kan innemen als hij zich kan ontwarren aan de strengen van het gezin. Pas dan kan hij zijn eigen identiteit gaan vinden zonder zich schuldig te voelen.

Je kunt deze reis pas maken wanneer je in vrije liefde in je familiesysteem kunt staan. Dat vergt moed. Aan het einde van onze training zag ik al een kleine verandering in zijn lijf. Zijn schouders waren ontspannen en zijn ademhaling dieper. Beetje bij beetje meer in het lijf en ook dichter bij autonomiteit. Weer een mooie dag over ademhaling en het lijf….niet omdat het hoofd er niet mag zijn, maar balans is op zijn minst wel erg fijn.